به نام انکه یاد داد چگونه بغض هایم را بشکنم
مهررخشا نکوترين چهر است
شب يلدا تولد مهر است
لفظ يلدا اگرچه سريانيست
شب مهرآفرين ايرانيست
شب مشکين فام (يلدا) هزاران گويه و واگويه دارد! يکي از آن هزاران را گفتن هم غنيمتي ست در اين روزگارِ خودفراموشي و ديگردوستي!
شب چله.. شبِ بازار داغ قصه گويي و شاهنامه خواني و فال حافظ.. شبي که به بلنداي زلف معشوقه است.. شبي که براي دلسوختگان يک قرن ميگذرد.. شبي که ميتوان يک ديوان غزل با بيت هاي سوخته گفت!.. شب زنده داري ها و يادواره هايي که ما را به گذشته و نياکانمان پيوند مي دهند.
امشب اهريمن تمام نيروي خود را به کار مي برد تا توانش را به رخ همگان بکشد ؛ امشب اهريمن همه ي کوشش خود را براي به تيرگي و پليدي کشاندن سرزمينمان به کار مي برد...اما سرانجام شب و تاريکي به پايان مي رسد ؛ روشني بر تيرگي و مهر بر اهريمن چيره مي شود و "خرم روز" (نخستين روز ديماه) برآمدن دوباره ي خورشيد و روشنايي را بر همگان مژده مي دهد؛ مژده براي روزهايي بلندتر و روشنتر. امشب ، شبِ آغاز آفرينش است ؛ سرور زايش ميتراي آرياييست ؛ او که ريشه در تاريخ جهان دارد...صخره اي آبستن مي شود و ميترا از دل آن صخره زاده مي شود؛ با خورشيد پيمان مي بندد و از طوفاني که جهان را به نابودي مي کشاند، جلوگيري مي کند و به جانوران و گياهان، زندگي نوين مي بخشد...امشب ميترا با پوشش سرخ خود از راه مي رسد و اهريمن سياهي را نابود مي کند.
از جشن هاي شبانه ي ايرانيان تنها جشني که به گونه اي سراسري برجاي مانده، جشن شب چله است. ديگر جشن هاي شبانه کم و بيش از ميان رفته اند. جشن شب چله از آيين ميتراييسم نياکانمان برجاي مانده؛ آيين ستايش مهر، ستايش نور. آييني که پس از راهيابي به اروپا، در سنت ترسايي، شب تولد عيسي شد؛ بابا نوئل شد و به ميان مردم رفت؛ ستاره شد و بر تارک درخت کاج نشست.. باري؛ هزاران سال است که يلدا مهمان خانه هاي ماست. امشب ايرانيان در کنار يکديگر و در کنار آتش مقدس، پيروزي نيکي بر بدي، داد بر ستم و روشني بر تيرگي را به شادي مي نشينند.
یلدا مبارک
دیدم کسی در می زند
در را گشودم روی او
دیدم غم است در می زند
ای دوستان بی وفا
از غم بیاموزید وفا
غم با آن همه بیگانگی
هر شب به من سر می زند
چقدر سخت تو چشمای کسی که تمام عشقت و ازت دزدید و بجاش یک زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و بجای انکه لبریزه کینه و نفرتشی حس کنی که هنوز هم دوستش داری چقدر سخت دلت بخواد باز سرت و به دیوار تکیه بدی تا یک بار دیگه زیر آوار غرورش همه وجودت خرد شه چقدر سخت تو خیالت ساعت ها با اون حرف بزنی ولی وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بهش بگی چقدر سخت وقتی پشتت به اون دونه های اشگ گونه هات و خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوستش داری چقدر سخت گل آرزوهات و تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک 
نمی دونم از کجا شروع کنم قصه تلخ سادگیم و
نمی دونم چرا قسمت می کنم روز ها ی خوب زندگیم و چرا تو اول قصه همه من و دوست دارن وسط قصه میشه همه سر به سرم می گذارن تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام می گذارن می تونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم می تونم مثل همه یک عشق بادی بسازم تا با یک نیش زبون بترک و خراب بشه تا بیان جمعش کنن با اشک چشم سراب بشه می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی می تونم دروغ بگم تا خودم و شیرین کنم می تونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم ولی با این همه حرفا باز منم مثل اونا یک دروغ گو می شم و همیشه ورد زبون ها می مونم یک نفر پیدا بشه به من بگه چه کار کنم با چه تیری اون و که دوستش دارم شکار کنم من باید از چی بفهمم چه کسی دوستم داره توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره 
به نام خدایی که زیباست و زیبا آفرید . . . همه چیز را !
امشب آسمان زیباتر از آن است که در وصف بگنجد امشب سیاهی آسمان در انبوه نورها پنهان شده امشب شبی زیباست ولی . . . ولی نمیدانم چرا همچنان غمگینم و نمیدانم که چرا آسمان دل من بی نور است و نمیدانم که چرا بی هدف به دور خود میگردم نمیدانم . . . . نمیدانم . . . و نمیدانم نمیدانم چرا ماهیان دریاچه ی عشق در درون دریای دل من جای ندارند امشب و نمیدانم که چرا کفتران خوشی از بامهای گنبد قلبم پرکشیدند امشب و نمیدانم که چرا ستاره های آسمان تیره ی قلبم دیگر چشمک نمیزنند کاش میدانستم . . . کاش میدانستم که چرا قلب من امشب تنهاست . . . !!! کاش میدانستم ! کاش میدانستم! کاش میدانستم!
روياهايم را با تبسمي تلخ مي سازم
من جاي خالي حضور ديگران را با اشك پر مي كنم
دنيايم را با عذاب ساخته ام خوشبختي ام را به ديگران باخته ام
من فردايم را با هيچ مي سازم خانه ام را با ترديد مي سازم من مي نويسم با اشك بر ديواره هاي اين
دل تنها درد را !؟!؟!
من امشب از بلور اشکهای پنهانم افسانه ها دارم
از زخمی که بر روی شانه هایم سنگینی میكند
در شبگیر نیایش خالصانه تو! ای بهترین بهانه تداعی
شقایقهای سوخته! ای خوشترین ترانه ی مرغ عشق
ای پیچش نیلو فرانه !ای تمنای عارفانه شبهای نياز
رو به قبله ای دل نهاده ام که کعبه امال من است و سر به خاكي
ساییده ام که قبله حاجات من است
من چه می خواهم از این گردون تیزرو جز خلوتی سوخته و اشكي از
سر خلوص و استغاثه ای به در گاه احديت
وتو را می خواهم تا ابدیت
ای عشق من دوستت دارم
آخی دل من سوختی توی غم / مردی با حسرت باور ندارم
می گفتی عشقم دوسم نداره / این شده قصم این دوری و غم
آخی دل من میمیری کم کم / باور نداره دارم میمیرم درام میمیرم
شاید ندونه دنیــــــــــــام تمومه / همش خـــزونه روزای عمـــــــــرم
اومد تو قلبم با عشوه و ناز /چشمای زیباش کرده دیوونم
با دست نازش دست داد به دستم / گفت ببر منو یار هرکجا دلت خواست آروم و هر دم
وقتی که اشکام جاری شد ازغم / اون بود با دستاش پاک می کرد اشکم از روی گونم
واسه همیشــــه رفت از کنارم / آخی دل مــن طاقــــت نـــدارم
***
همین حالا جاری شد اشکم رو دفتر شعرم / نذار از چشات بیوفتم آخه جز تو من کی دارم
قدر یارم ندونستم حالا رفته نگرونم/هنرم تنها ترانست ترانه ها واست سرودم بیا بخونشون عزیزم
